Veneur: een avond vol vuur, klassieke sauzen en uitgesproken smaken

Een binnenkomer met karakter

De lamsbuik met zwezerikspies was een uitstekende binnenkomer. Na de eerste hap begreep ik direct waarom dit het signature dish van Veneur is. Het vlees was vol, vettig en sappig van smaak. Precies die rijke, bijna weelderige smaak die je bij een goed bereide lamsbuik hoopt te vinden. Een gerecht met karakter, waarbij de bereiding het product volledig tot zijn recht laat komen.

Ook de paprika's van open vuur maakten indruk. De grillsmaak was duidelijk aanwezig, maar overheerste nergens. Juist die balans maakte het gerecht zo goed. Het vuur gaf de paprika extra diepgang, zonder de eigen smaak naar de achtergrond te drukken. Het is een mooi voorbeeld van hoe Veneur met een ogenschijnlijk eenvoudig product iets bijzonders weet te doen.

Twee aanraders die meteen de toon zetten voor de rest van de avond.

Voorgerechten: een voltreffer en een kleine tegenvaller

Als voorgerechten kozen we de langoustine crudo met mandarijn en de krokante artisjok met Barilotto.

De langoustine was een van de hoogtepunten van de avond. Het product had een volle, uitgesproken smaak en de mandarijn tilde het gerecht naar een hoger niveau. Het fruitige karakter bracht frisheid en versterkte de smaak van de langoustine, zonder deze te overheersen. Een combinatie die laat zien hoe een zorgvuldig gekozen ingrediënt een gerecht echt kan versterken.

De krokante artisjok met Barilotto was minder overtuigend. De structuur was goed, met de gewenste krokante textuur, maar qua smaak miste het gerecht voor mij net wat diepgang. Dat maakte het geen slecht gerecht, maar naast de langoustine viel het simpelweg wat minder op.

En juist dat verschil maakt een diner interessant. Niet ieder gerecht hoeft een voltreffer te zijn, zolang er voldoende gerechten zijn die je positief verrassen.

Tussengerechten: klassiek, maar niet ouderwets

Daarna volgden de prei met hazelnoot en gegrilde paddenstoelen en het 'dronken' konijn met girolles.

Beide gerechten waren bijzonder hoog op smaak. Ze hadden de diepgang die je associeert met de klassieke Franse keuken, maar voelden tegelijkertijd eigentijds aan. Geen ingewikkelde constructies om indruk te maken, maar combinaties waarin product, bereiding en smaak elkaar versterken.

De prei, hazelnoot en gegrilde paddenstoelen vormden een mooie combinatie van aardse smaken en verschillende structuren. Het konijn met girolles sloot daar goed op aan, met een klassieke benadering en een uitgesproken smaakprofiel.

Dit was voor mij een van de sterkste onderdelen van het diner. Veneur laat zien dat klassiek koken helemaal niet stoffig hoeft te zijn. Met goede producten, een beheerste bereiding en voldoende aandacht voor smaak kun je gerechten maken die vertrouwd aanvoelen en toch verrassen.

Van de grill: de Holsteiner entrecote

Voor het hoofdgerecht kozen we de hooigerijpte Holsteiner entrecote met merg. Daarbij bestelden we een groene salade en pommes boulangères.

“De entrecôte was heerlijk mals, rijk van smaak en naar perfectie gegrild.”

De entrecôte was heerlijk mals, rijk van smaak en naar perfectie gegrild. De bereiding gaf het vlees een mooie geroosterde smaak, terwijl de kwaliteit van het product duidelijk tot zijn recht kwam. Het merg paste uitstekend bij het rijke karakter van het vlees.

Dit was precies het soort hoofdgerecht waarop ik had gehoopt toen ik besloot Veneur te bezoeken. Geen overbodige toevoegingen, maar een goed stuk vlees dat met aandacht en vakmanschap wordt bereid.

Ook de pommes boulangères waren uitstekend. De aardappelen waren mooi krokant aan de buitenkant en vol van smaak. Een bijgerecht dat misschien bescheiden klinkt, maar bij een entrecote als deze absoluut het verschil maakt. De groene salade zorgde voor een frisse tegenhanger bij het rijke vlees en de aardappelen.

Het was een hoofdgerecht waarbij alles klopte. De kwaliteit van het vlees, de bereiding op de grill en de bijgerechten vormden samen een overtuigend geheel.

Een zoete afsluiter: stracciatella Veneur

Als dessert kozen we de stracciatella Veneur. Stracciatella is op zichzelf al een heerlijke combinatie van romig ijs en chocolade, maar hier werd dat klassieke idee naar een hoger niveau getild door een royale hoeveelheid chocolade.

Geen zuinige garnering, maar chocolade die daadwerkelijk een hoofdrol kreeg. Het dessert bleef herkenbaar en vertrouwd, maar juist de overdaad maakte het extra lekker. Een eenvoudige gedachte die goed paste bij de rest van de avond: neem een klassieker en voer hem goed uit.

Het was een passende afsluiter van een zeer geslaagde culinaire avond.

Worth Eating?

Absoluut. Veneur is een restaurant waar vakmanschap, uitgesproken smaken en een liefde voor de klassieke Franse keuken samenkomen. De lamsbuik met zwezerikspies was een geweldige binnenkomer, de langoustine met mandarijn een van mijn persoonlijke favorieten en de hooigerijpte Holsteiner entrecote met merg een hoofdgerecht dat precies liet zien waar Veneur in uitblinkt.

Niet alles was even sterk. De krokante artisjok had wat mij betreft meer smaak mogen hebben. Maar dat kleine minpunt deed weinig af aan het totaalplaatje.

Wat Veneur bijzonder maakt, is de overtuiging waarmee de keuken haar eigen koers vaart. De Franse traditie is duidelijk aanwezig, maar krijgt door het open vuur en de eigentijdse combinaties een eigen karakter. De vriendelijke ontvangst en de intieme bistrosfeer maakten de ervaring compleet.

Mijn oordeel: een absolute aanrader voor liefhebbers van de Franse keuken, goed vlees en koken op open vuur. Een restaurant waar smaak vooropstaat en waar ik graag nog eens terugkom.

En die 9 in Het Parool? Na onze avond begrijp ik goed waar die waardering vandaan komt.